A tak w ogóle otwieram się. Widzę postęp. Mur wokół mnie jakby trochę zmalał, choć nie twierdzę, że już runął. Poznałam ostatnio faceta (strażaka) - standardowo na imprezie, wyciągnięta przez koleżankę (oj nie miałam nastroju na chulańce o swawole, bo tego dnia znów rozkraczył mi się samochód)... Ot - spotykam się z nim - kino i inne atrakcje... I jakby tego było mało, jakoś objawił się kolega od szybowców po dwóch latach i niemal wyznał mi miłość na progu, już wychodząc, ale... nie pozwoliłam mu ZOSTAĆ... Za to strażakowi wczoraj pozwoliłam.... Pierwszy raz od dawna nie mówię nie. Cieszy mnie bardzo, że relacja jest nienachalna, że jest TU I TERAZ i nie muszę się niczym stresować. Przecież w razie czego, gdybym zaczęła się dusić - ucieknę.